Verrode un vakaafd
1.
Ich häng´ widda in de Kneip - owens um halb zehn.
Madin steht an der Thek, ich hab´ n lang schun nimmi gseh´n.
Plötzlich kummd ma’s vor, als wär’ a - mei Spigglbild:
„Denk mo, Summer ´76, Himmel, war das wild!“
2.
Wir war´n hoffnungslos romantisch - und hamm genau gewisst
Wie ma’s Kapidal bekämpft - und wie die Luschd valuscht.
Und haid bisch D’ froh bei allem - was D’ sunschd noch so duuschd,
wenn D’ in de Spiegel guggschd - und ned glei kotze muschd.
Ref.:
Varrode un vakaafd, was Du Dir mal hasch gschwore,
Doin Eisatz war zu klää, drum hosch de valore.
Varrode un vakaafd, do hosch D’ jetz Dei Lewe,
Warum issn des dann bloß - so danewen?
3.
Die alde Ideale - ham lang schun Speck ô g’setzt,
die Jeans, die sinn a bloß noch - aus Gewohnheit abgewetzt.
Du hosch resigniert, bloß seld’n - herschde noch mo hi:
„Verrot!“ schreit irgendjemand - tief in da selwa drin.















